پیک نسیم آمد، با مژده ی بهاران

عطر شکوفه لغزید، در گیسوان باران!

بانوی برف کوچید، ازکوچه های بهمن

فانوس لاله افروخت، در پای جویباران!

ازخواب ناز برخاست ـ سرخوش ـ زمین ِ مادر

جام صبوحی افکند درمجلس خماران

گسترد خاک ـ  در دشت، آیینه ی زمرد

باغ بهشت رویید در چشم رهگذاران

از نوبهار اما، حسرت نصیب ما بود

با یاد گل نشستیم، در صحن خار زاران!

درشهرما بهاران، حتی دمی نیاسود،

اما گریست آنجا، بر خیل سوگواران!

شهر قدیمی ما خاموش ما ند و فرسود،

در زیر پای خوکان، با زخم  ِنیش ماران!

آهنگ " خسروانی" در نای تار گم شد!

چنگ بلور بشکست، در چنگ پاسداران!

پشت کمانچه ها را دستی سیه کمان کرد

کافور مرگ پاشید در جام میگساران!

ای باد نوبهاری از خاوران گذر کن

موجی زگل بیفشان بر خاک ِ پاک ِ یاران

آن شاخسار پرگل، کز عشق بود سر شار

دیدی چگونه بشکست، در موج سنگساران!

طبع زمان تبه شد از داد ِ دولت دین

دیری ست حسرت ما، بیداد شهریاران!

با زاهدان ـ چه گویید اسرار عشق ومستی ـ

جز" یا و سین" مخوانید درگوش این حماران!

اینان نماد جهلند، جرثومه های تزویر

جز گُربزی مجویید، زین اهرمن تباران!

ای زاهد ریایی، شرمت نثار بادا!

تو روح باتلاقی،  ما رقص آبشاران!

تشریف سوگواری، برقامت تو میمون،

زیرا سیاهپوشی است، رسم سیاهکاران!

ـ چندان که برشمردیم بیداد زاهدان را

این ماجرا نگفتیم، الا  یک از هزاران ـ

تیر هلاک بارید از چار سوک اما،

خالی نماند هرگز، این دشت از سواران!

دزدان اگردر این باغ، یک شاخه را شکستند

از شاخه های دیگر، گل رُ ست بی شماران

این تلخ روزگاران، خواهد گذشت باری،

خواهد دمید آری، صبح امیدواران!

ما را اگرچه بر لب قفل سکوت بستند،

این قصه باز ماند، از ما به روزگاران!

خون دل و گلوله و باروت

با آن سه رادمرد چه کردند

آن هر سه ایستاده آزاد

اینک اسیر تربت سردند

مرد خدا و مصلح و استاد

هریک زبان مردم خاموش-

رفتند و چون تعرض فریاد

دیگر به سینه باز نگردند

ای زادگاه پاک من ای خاک

ناگاه تخت سینه گشودی

در خون خود تپیده درونت

بسیار کودک و زن و مردند

این جاهلان که دست به کارند

گوش سخن نیوش ندارند

رنج است این ! به سود چه راحت

باصلح پیشگان به نبردند

خودرو سوار و لوله افکن

با تندباد مرگ بتازد

چون باره گسیخته افسار

برمردمی که راهنوردند

برگرد آبگیر پر از اشک

با قامت خمیده و لرزان

تمثیل لاله های سیاهند

این مادران که دختر دردند

شاید بهار سبز ببارند

شاید گیاه سبز بکارند

دلزندگان سبز که بیزار

از این خزان مرده زردند

در سوم اسفند، زاد روز سهراب اعرابی

تقدیم به مادرش که مادر همه‌ی مردم شد

دنیا که آمدی

سه آفتاب

از ماه آخر زمستان

افتاده بود

برف‌ها آب می‌شد

جوانه‌ای می‌رست

اما هنوز

دنیا

چیزی کم داشت

ما زمستان چشیده‌ایم

حالا تو همانطور جوان مانده‌ای

در تصویری بر دیوار

و ما پیر می‌شویم

با امید بهار

چه آرام آمدی

با مژده‌ای

که: سرما می‌گذرد

بهار در راه است

و چه زود رفتی

با گلوله‌ای

و بر یک پوستر

بازگشتی

اما جاودانه ماندی

در تمام بهارها

ا.ز.ل

3ر11ر1388

یکدست دارد

                            اما

هرلحظه سوی مردم،

با یکهزار دست

شلیک می کند؛

و با هزار دست دگر نیز،

فرمان قتل ِعام  جوانان را

چالاک می نویسد و خورشید را

چون ابرهای تیره ی بی باران،

                  تاریک می کند!

***

یکدست نحس دارد

                      و با آن

این ننگ جاودانی دوران،

صدها طناب چوبه ی اعدام را

هرلحظه می کشد!

***

مرغان داغدار گلستان خاوران

هرصبحدم به شکوه سرایند با نسیم

" شکر خدا، دو دست ندارد،

                                این دژخیم!"     

28 جولای 2009

شعر نه آن جملات پر طمطراق را می باید، نه آن همه استعاره و تشبیه و مجاز. اینطور فکر می کنم که شعر در نگاه شاعر است. هنگام که به همین رویدادهای روزمره خیره می ماند.
هنگام که دست کودک را می گیرد و می نویسد: آب
سهلی که محال می شود، نه حتی ممتنع. گمان می کنم اثبات شعر نه به کلمات ثقیل و پیچیده است که اینچنین ارتباط با مخاطب کمرنگ و باور ناپذیر می گردد. همچنین به قالب ریزی واژگان بی اثر نیز نمی باشد. قالب ناشی از سیما و شکل بیان  محتوای خاصی است که آنارشی ذهنی و زبانی معاصر آنرا بر نمی تابد و پذیرا نیست.
ادبیات زبان فاصله و مجزا بودن نیست؛ زبان ارتباط است، تنیده به درک و وجود آدمی. شعر را اینگونه باور دارم نه آن خیال بعید و نه آن پرندۀ دور. می نویسیم: دلتنگ دلتنگی هامان، شکستۀ دلشکستگی هامان، با الفبای امید و حسرت که هی خط می خورد و دوباره...
اینگونه بر می گزینم، کلمات باور پذیر و تصاویر آشنا؛ اما نگاهی فراتر از تصویر بودن، در کشاکش نیستی و هستی و به معنایی شاید متافیزیک زندگی روزمره.
اما نه شاعر فیلسوف است و نه شعر چراگاه فلسفه. نمی دانم فلسفه چیست با این حال می دانم که شعر آن نیست ...
شعر من درازنای پر پیچ و خم هیچ خطابه ای نخواهد بود. استدلالی برای گویشش ندارم، اما ضرورتی است. زمین لرزه ای به مانند آوار آوار تشویش انسان معاصر.
تفکیک شعر در نگاه از زاویه ای دیگر است. شاید خیال و شاید فراتر از آن؛ در عمل هم بیان این دید و حس، به گفتاری مؤثرتر، گویاتر و ماندگار تر است.
آفرینش هنرمی باید از درون هنرمند باشد. مخلوق بی هویت بیگانه است. انگار که نیست. ولی مقصود تنها اصالت اثر نیست که اصالت اثر ناشی از اصالت آفرینندۀ آن می باشد، بدان شکل که به ضرورت خلق آن رسیده باشد. اثری خالص و مستقل!
هنری از خویشتن که بر تنها نشیند.

امروز

امروز
صبحانه نخوردم
شعری نگفتم
و چای که همین‌جور دم می‌کشد روی اجاق
بوی مرداب می‌گیرد
بندگی روزهای سرد می‌کنم
پنجره آزارم می‌دهد
و باز منتظرت می‌ایستم...


****

^{_{ققنوس شعری دیگر از امید منتظری}}

***

گوارا باد تشنگی
که رنج این زنجیر را
تهمت هیچ سرخوردگی نیست
بر این خاک سرد
خاکستر

پرنده باز
با یاد زخمی‌اش
همزاد هجرانی‌ها
همبند تاریخ این خاک
گر می‌گیرد از عطش
انگار زمین دوباره آبستن است.


*******************************
؛با آرزوی رهایی همه دربندان راه آزادی

گیسوگلابستان

(برای چشمهای معصومت ندا)

...راهت را ادامه میدهیم

بینوا گیسو گلاب شهر آدمها

آسمان جل دختر ولگرد

گاه گاهی خسته و دلگیر

گاه گاهی سوتک ته سرفه هایش، سرد

هرشب اینجا نی لبک میزد

من گمانم قصه ای میخواند

...شاید هم

نمیدانم ،دعا میکرد

...شاید 

 دست بردار از دلم ،  باری

به سوی قصر جادوگر

روان می گشت ،انگاری

به دستش کوله ای میبرد

به خار و سنگ راه مرده ی متروک

گاهی هم زمین میخورد

بر میخاست

زمین میخورد

...بر میخاست

به زیر پای عریانش

که غیر از پرنیان نازک گهواره های گرم

نمیدانست و با هر زمهریری بود بیگانه

کنون سرمای سخت استخوان هایی صدا میکرد

که رفتند این مسیر کهنه را دیروز

نبود این راه جز بیداد

نبود این راه غیر از سوز

نفیر باد ،ناگه در شب خاموش

:به گوش دخترک گویا صدایی کرد

!به راه خانه ات برگرد

تو ای گیسوگلاب ،ای نازبانو دخترک

!من با تو هستم ،های

بیا بیراهه را بگذار

نداری تاب این ویرانه را ،دختر

نداری نای

نمیدانی هزاران مرد، این ره را نپیمودند

نمیبینی که فرسودند

آنها مرد مردستان شب بودند

تو اما نازک آرایی

چه میدانی که جادوگر ،چه خواهد کرد جانت را

گلوی گیسوانت را

قدم نگذار هر جایی

ولی گیسو گلاب شهر آدم ها

سرودش بر لبان و کوله اش بر دوش

بی پروا قدم میزد

نمیکرد این سخنها، پندها را گوش

به گرماگرم جام و جامه ،دل میبست

به امید خداوند محبت پوش

...گذشت ایام

گذشت ایام و دیگر هیچکس حرفی ازو نشنید

شبی از پشت دیگر شب گذر میکرد

هزاران چشم را در انتظار دخترک میکشت

هزاران دیده را در نطفه ،تر میکرد

و کم کم پچ پچی نمناک

که او را هم به ظلمش کشته جادوگر

میان کوچه ها آهسته می پیچید و مردم را خبر میکرد

غروبی ناگهان سوت صدایی آمد از جایی

شنیدم خش خش برگی نبود این

نی لبک بود این

شنیدم، آری آن شیرین ترک بود این

به شهر ما سرک میزد

هنوز آن آسمان جل داشت جایی، نی لبک میزد

!آهای ای مردمان خفته، برخیزید

!شنیدم من

!شنیدم من

نگاهش را میان آسمان تیره دیدم من

دگر این شهر نامش نیست شهر مردگان

یا شهر خوابستان

بخوانیدش ازین پس شهر آزادی

بگوییدش دگر

گیسوگلابستان

ر.داروگ

خطاب به معاویه

وقت است که گورت بکشد یک تنه در بر
زود است که کاخ تو کند خاک به سر بر

مُهرت «خَتَمَ اللهُ عَلی قَلبِکَ» بردل
بی پرده غشاوه ست تو را روی بصر بر

تاچند بُوَد بین تو و ملّت، دربان؟
تا چند بمانند چنان حلقه به در بر؟

اسفندصفت در دل آذر به خروشند
کز دور بُوَد دست علیلت به شرر بر

یک دست به ریش اندر در کار تشبّث
وان دست دگر نیز به آن کار دگر بر

مردی نه به ریش است، «قفا ریش» مخنّث
برچسب دغل خورده تو را روی ذکر بر

بار گنهت را بمینداز و میاویز
بر گردن باریک قضا و به قدر بر

کس گفت گران گوشت اگر، گوش بریدیش
گوشت هم ازین روست به آژیر خطر بر

هیهوم! که اقبال تو ای مایه ادبار
آویخته چون برگ خزانی به شجر بر

بدبختی دنیات ندارد کم از عُقبات
می‌باش ازین موج خروشان به حذر بر

خشتت نبود راست که کشتت ندهد بار
کلّا! ندمد موی یکی بر سر گر بر

سرمایه اندک بنماند! بندیدی
رفت آبروی مختصرت هم به هدر بر؟

ای موشِ بسی گشته و سوراخ ندیده
زین ولوله راهی نگشایی به مفر بر

ای سینه شیران وطن خسته به خنجر
فرداست که خود بفکنی از دست، سپر بر

ای هرزه بروییده که نَه‌ت سایه و نه‌ت بر
نتوان سخنی گفت ترا جز به تبر بر

بام تو نفرجامد جز شام مکدّر
شام تو نیانجامد هرگز به سحر بر

غرّه مشو ای شوخ به جوقی متملّق
تکیه مکن ای شیخ به یک مشت خبربر

از دشمنی و دوستی بر سر خونت
مانده به دل پیرزنان داغ پسر بر

بسیار نفر را نتوان برد و زد و رفت
با چند نفر یا تو بگو چند نفربر

که‌ت گفت برین مردم آزاد بنه بند؟
که‌ت گفت ازین مرتع آباد ببر بر؟

که‌ت گفت که در خون مسلمان ببری دست؟
که‌ت گفت بسیج آوری یک لشکر بربر؟

کردی و نکردی ز بد و خوب بدان سان
کز دست تو گفتند که رحمت به عُمَر* بر

قرآن ببریدی سر و بردی سر نیزه
بادا که زند زود نمازت به کمر بر

این سنگ روان بهمن بنیان‌کن ظلم است
اکنونت اگرچند نیاید به نظر بر

گفتی که نسیم فرجی می‌وزد اما
گر هر پسر افتد به همان راه پدر بر

هین! شور میانگیز درین مزرع خون‌خیز
هان! دست میاویز به «اما و اگر» بر

آسان نشود مشکل این جوق هراسان
شیرین نشود کام تو با بوک و مگر بر

مگذار بگویم که چسان داغ سرینت
خود لکّه ننگیست بر ابنای بشر بر!

سگجانی و عمرت زده پهلو به کلاغان
خر مغزی و مغزت زده سوری به بَقَر بر

قلبت حجرالاسود و لیکن نه ازان دست
خود طعنه زند عصر تو بر عصر حجر بر

نیش تو اگرچند زند خنده به اژدر
تسخر زند - ای خنده - دهای تو به خر بر

این پای تو در توبره وان پای به آخور
یک دست به خیر اندر و یک دست به شر بر

بارانده زغن‌های عفن را به وطن در
تارانده جوانان وطن را به ددر بر

هشدار مده‌مان که بَدان دست به کارند
ترجیح دهیم این همه بد را به بتر بر

تیری‌ت مسلسل زدم البتّه به هر بیت
نیشی‌ت مردّف زدم القصّه به هر «بر»

کز طاعت یزدان و مسلمانی شیطان
داغی به جبین دارم و داغی به جگر بر

تحریریه‌ی اوین

سهم یارانه من را می شود یک پتو بخرید برای مسعود باستانی، چایی بخرید برای ساسان آقایی، دو سیخ کوبیده برای کیوان مهرگان، قرص سر درد برای رضا تاجیک و یک بالاپوش گرم برای نسرین وزیری؟ می شود؟

مهدی افشار نیک

تقدیم به روزنامه نگاران زندانی، که بیگناه ترین بیگناهان هستند

مسعود باستانی سردش است
زمستان دره‌ی اوین آخر
سردتر است
برایش پتویی می‌خریم
بیشتر
نمی‌خواهد و بی‌نیاز است

ساسان آقایی سیگار نمی‌کشد
حرف مفت نمی‌زند
چایی می‌خورد فقط مرتب
برایش چایی می‌بریم
از لاهیجان سبز
تا دره‌ی سرد و یخ بسته‌ی اوین

کیوان مهرگان
فرزند ایران
کوبیده‌های خیابان بهار را دوست دارد
خاطره‌ای مطبوع تا بگذرد این زمستان اوین
برایش کباب می‌بریم

نسرین وزیری مقاوم است
می‌دانیم
قبای افتخاری می‌خواهد
یک بالاپوش گرم
تا آخر این زمستان

ما یاران جا مانده
جدا مانده
افسوس نمی‌خوریم
تنهایی سخت است
اما
یاران ما هم تنها نیستند
قلب کشوری با آن‌هاست
با روزنامه نگارهای زندانی
بهمن و عماد و علیرضا و بهرنگ و رضا
مهدی و محمد و علی و مهسا
احمد و خلیل و مصطفا
عیسا و منصوره و ماشالله
آروین و مزدک و کیوان و پریسا
سعید و روزبه و نادر و کوهیار
بدری و جواد و حسین و شیوا

یاران ما
تنها نبوده و نیستند
برایشان امید می‌بریم و عشق
از ایران همه‌ی ایرانی‌ها
تا سیاه دره‌ی سرد اوین

می‌دانی مهدی جان
و تو می‌دانی...

در این وبلاگ

خواب­های بد و هیاهوی پرندگان بیدارم نمی­کنند

و گوشم به مرور روزنامه ­های صبح از BBC فارسی عادت کرده­ است.

هیچ خیابانی چراغانی نیست

و لباس سفید من لک، لک ...

دنیا روی یک پاشنه می­چرخد

و تمام بارش را بر گرده­ ی من میگذارد.

خبرهای بد از هم سبقت میگیرند

و من مست، مست، مست ...

این روزها و این شبها،

 دیر می­شوند،

بی لباس­های سفید

بی کوچه­ های چراغانی.

هوشیاریم را مینوشم و

مست، مست، مست ...

عریانم،

میان بزرگترین میدان شهر .

میلیون­ها جوانه­ ی سبز

بهارم نمی­کند،

سبز نمی­شوم.

در گرمای 25 خرداد تشنه ­ام

و هیچ آبی نیست که من را

مست، مست، مست ...

گلوله ­ها به خطا می­روند،

یا

"من زنده­ ام"!

سپر در دستان تفنگداران

سنگین میشود

و ما کبودیهایمان رو نوازش میکنیم.

خواب نیست این روزها و شب­ها

و من مست نیستم.

******

زمستان مینشیند در ضمیر باغ بی برگی

هجوم زار و عریان وار سرماخیز و سردش را

نگاه مرده ی شبگیر دردش را

به جان خسته میکوبد

نه مهتابی که شب را مرهمی باشد

نه تکرار تگرگی ،تکیه گاه سایه ی مرگی

حصار سرد بی روزن

به روی نردبان عشق میروید

و چشم انداز خاموشی

نگاه بی فروغ شهر بهتان خورده را مصلوب میدارد

نمیبارد ولی باران

... نمیبارد

(غریو ابر مشکین فام بی فرجام

به گوش قصه ی خاموش میگوید) 

نفیر آخرین پیغام جغد شوم

طنین انداز و ویران ساز

ز آهنگی سراپا ماتم و تا بیکران مغموم

به جان بی گناهان میزند شلاق

به دلها مینشاند داغ

زمین را از طلوع صبح فردا میکند محروم

میان هر هجا زنجیر تهدید است

مگر شعری به رنگ شکوه ننشیند

به قلب سنگ کاغذها

از آبادی سراغی نیست

درون کوچه ها حتی سراب چلچراغی نیست

میان پیکر هفت آسمان جز باغ بی برگی

نشان از هیچ باغی نیست

موذن را به تیغ جبر بر گلدسته میخوانند

طلوع مرگ را ناچار

اذان میگوید آنجا، زندگانی وار

نماز کفر بر پا میکند ابلیس

کنار پیکر بی جان مقتولان

به سوی قبله ی کشتار

شیوع مرگ خونین محبت را

به تحریم هوای بوسه درمان میکنند اینجا

ولبهایی که در حسرت به خشکیدن گرفتند انس

سرودی سرد میکوبند بر بیغوله ی دیدار

هنوز اما گلوی قصه در ته واژه های جنگ

به دنبال محبت میدود هر سو و میخواند

اگر قلب زمستان با هزاران حیله ونیرنگ

گره زد تار و پودش را ،سرودش را

به دیرین جامه ی فرتوت ایرانشهر

اگر هم بستر شبهای میهن گشت تنگاتنگ

به سر خواهد شد این ایام

به در خواهد شد این تقدیر نفرین گشته ی دلسنگ

 ر . داروگ

برای مزدوران نگون بختی  که انگشت اشاره مادران داغدار به سوی آنهاست

********

عاشقان سر شکسته گذشتند

شرمسار از ترانه های بی هنگام خویش

و کوچه ها بی زمزمه ماند و صدای پا

سربازان شکسته گذشتند خسته بر اسبان خویش

و لکه های بی رنگ غروری نگونسار بر نیزه هایشان

تورا چه سود فخر فلک برفروختن

هنگامی که هر غبار راه لعنت شده نفرینت می کند

تورا چه سود از باغ ودرخت که با یاسها بدار سخن گفته ای

آنجا که قدم بر نهاده باشی گیاه از رستن تن می زند

چرا که تقوای خاک و آب را هر گز باور نداشتی

فغان که سر گذشت ما سرود بی اعتقاد سر بازان تو بود

که از فتخ قلعه روسپیان باز می آمدند

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد

که مادران سیاهپوش داغداران زیباترین فرزندان آفتاب وباد

هنوز از سجاده سر بر نگرفته اند  

پلی که از آن ما را به پایین انداختی،

انتظارت را می‌کشد.

پلی که زیر آن خون ما را بر سرمای آسفالت ریختی،

انتظارت را می‌کشد.

اشک و خون سرهای چاک خورده،

تنهایی تو را پر نمی‌کند.

انگار قلب هزاران جان داده برای جان دادن قلب تو کافی نیست.

آن‌که می‌ترسد زودتر می‌تازد.

به کجا می‌خواهی از آتش انتقام بگریزی؟

به کجا؟

گداخته‌های آن دنیا برایت درود می‌فرستند،

و زبانه‌های آتش بی‌تابانه نام تو را می‌خوانند.

دیوارهای شهر را از نام‌ت پر کرده‌ایم،

کاغذها برایت سوزانده‌ایم،

تن‌پوشی سپید و ریسمانی سبز برای گردن‌ت بافته‌ایم،

اين روزها دروغ بجا، راست نابجاست    

كافر دوباره زاهد و ديندار، بي‌خداست

اينجا كجاست؟ عقل نماد جهالت است؟    

رسم و رسوم شهر چو آيين ناكجاست

از دين فروشي من و امثال من چه باك    

اينجا عقيده آينه‌ي حيله و رياست

شايد عبا به كافر و ديوانه مي‌دهند    

شايد هنوز گرگ، نگهبان ايل ماست

سلاخ‌هاي پست گمان پاسبان شدند    

اين رسم ارتقا و ترقي چه آشناست

اينجا چماق قاضي و ما متهم شديم    

در دادگاه شكوه و باتوم خون بپاست

وقتي كه كيميا همه را سحر مي‌كند    

انگار مس طلا و زر ناب بي‌بهاست

دور سر شكنجه‌گر شهر هاله است    

فصل‌الخطاب هم، نظر و رأي كدخداست

فرياد، نعره، آه دمارم در آمده است   

آزادي عقيده درست است يا خطاست؟

عادت نمي‌كنم به قفس، زجر مي‌كشم   

در پشت سبزي دل من درد و رنج‌هاست

کبود می شود این  بازو

سیاه می شود آن تن

چو شیشه می شکند

                      این مرد

چو غنچه می فسرد آن زن

 و خون چو چشمه،

 ز هر زخم می زند بیرون.

ببین،

      زمین و زمان سرخ است

و تارو پود وطن سرخ،

                            از تراوش خون؛

ببین که جهل مسلـّح

چگونه دست می افشاند

و پای می کوبد،

بروی لاشه ی " قانون"

و شور و آشتی شهر را

چگونه می آشوبد، 

                       در آستان جنون.

جوان،

          ولی

                چون کوه،

سترگ و سبزو تناور

در ملتقای ظلمت و نورایستاده است

و گوهر گرامی جان را،

ـ در رهگذار شادی و آزادی ـ

سهراب وار بر سر دستان نهاده است.

نگاه کن!

دختر هنوز،

یک گل زصدگلش نشکفته است

 و در دلِ جوان و برومندش

صدها هزار امید نهفته است.

اما جهان ما را،

اسطوره ی مقاومت سبزش

در حیرتی عظیم نشانده است.

آری،

این شیردخت خونین

پشت شکنجه را

در جنگ تن به تن

                  به خاک رسانده ست.

****

چو شاخه می شکند

                       این دست.   

چو کاسه می ترکد

                       آن سر

و تیر می کشد این زخم،

ـ زخم صد ساله ـ

فواره می زند خون،

در چار راه ها

اما وطن سرانجام،

                      آزاد می شود.

شعر و شاعری امید منتظری

سال 1384 با امید منتظری و دوستانی سفری داشتیم به سیاهکل، نزدیک زادگاه من، لنگرود. و من میزبان آن‌ها و او، امید منتظری، فرزندی پاک و مهربان و صادق و آگاه. دیروز که خواندم خانم مهین فهیمی و فرزندش امید منتظری که بازداشت دستگیر شده اند؛ باور نکردم، آخر آن‌ها که فعالیتی نداشتند. آرام و بی سر و صدا بودند و هستند. همان داغ 67 بس نبود؟ باز هم این خانواده را بیشتر آزار ندهید.

یادم آمد در جنگل‌های سیاه‌کل امید شعری نوشته بود و هدیه کرده بود به من کمترین که تا تهران طول کشید پاسخ‌اش را با شعری نوشتم و دادمش. اصلاً ارتباط ما همه با شعر بود و شاعری. امید ذاتاً شاعر است و اهل قلم و احساس و آرامش.

به زندانی که چنین پاک‌ترین و مهربان‌ترین فرزندان ایران را در خود دارد، حسودی‌ام می‌شود. افسوس می‌خورم که چرا باید این آزادگان میهن، مهین و امید عزیزم در حصار دژخیمان نادان باشند، آن‌ها که هیچ‌گاه دلشان نمی‌خواست هیچ‌جا حصاری باشد.

شعر امید منتظری با نام جنگل که به این بنده‌ی کمترین تقدیم شده است و شعر افسانه که برای انید منتظری عزیزم نوشته بودم در ادامه می‌آورم.

جنگل

اسلحه سرد
سرباز گرم
درجنگل
گوزنِ شاخدار
با شاخ های عصیان
می رمد
دلخوشِ روزهای بی حصار
* * *
اسلحه گرم
سرباز سرد
کوهی با تعادل سبز و
سیاهِ همیشگی اش
خیسِ شکارِ گوزن
گوزنِ شاخدار
با شاخه های عریان
* * *
حالا دیریست
فصلِ کوچِ گوزن ها

نمی رسد.

امید منتظری

**********************************************

افسانه

برای امید منتظری، به پاس درك والایش از انسان

دورتر از فاصله‌ای كه انگشتان بر پیشانی نشان می‌دهند

پرده گشوده می‌شود

درون سینه‌ام، جای قلبی نشسته‌ای كه می‌خواست

دلتنگ جای خالی‌ات شود

تو بازگشت به گذشته‌ای

تیری كه قلب من‌را شكافت.

افسوس، كاغذی نبود، افسانه‌ای بسرایم

بازیگری نبود، پرده كه گشوده شد

رفته بودی و مرده بودم

از تیری كه رها كردی

به كار  دیگری نمی‌آمد

تا نمایش شروع نشده

من مرده باشم و تماشاچیان كف بزنند و بروند

و هیچ‌كس نبیند خونی كه روی صحنه ریخته واقعی است.

مثل تاریخ خورشیدی این تیر

نمی‌توانست مال هملت باشد.

نگفته بودم، زهر برای گفتن كم بود

با چشم‌های باز هم

اما اسفندیاری نبود

نشانه‌ای كه دیده، ندیده‌ پیشتر

تنها شبیهی سایه وار و سنگین

پیش از آن‌كه پرده گشوده شود

به افق نمایش نماز می‌خواند

و انگشتانم بر پیشانی، تو را می‌جستند.